Rozdział 2

Treść SMS? Zwykłe cześć.                                                                    Pomyślałam "Komu dawałam swój numer? Louis!"

Popatrzyłam przez okno. Brunet już tam siedział i śmiał się. Ja otworzyłam okno. On też to zrobił. I krzyknęłam. Chociaż nasze okna były oddalone o zaledwie 5 metrów. 

-I z czego się tak śmiejesz?

-A zgadnij?

-Hmm.. No jak bym nie wiedziała!

-Ahahahahaha!

-Ale czy to serio takie śmieszne? 

-Tak! Lepiej zapisz sobie mnie jako Louis w telefonie. Może nie zapomnisz.

-Ojj.. Zapamiętam! Już Ty się nie martw! 

Zamknęłam okno. Po czym zerknęłam do szafy, wzięłam potrzebne rzeczy i skierowałam się w stronę łazienki. Kosmetyczkę odłożyłam na półkę nad toaletą a sama zaczęłam się rozbierać. Miałam właśnie ściągać koszulkę, Gdy zobaczyłam okno które powinno być zasłonięte. Podeszłam do okna. A tam co? Louis wychylający się z balkonu i gapiący się w okno od naszej łazienki. Zasłoniłam okno i mogłam spokojnie kontunuować. Nalałam do wanny gorącej wody. Przygotowałam sobie ręcznik, do wody wrzuciłam kilka aromatów i byłam gotowa. Ale nagle coś mnie zatrzymało przed wchodzeniem tam. A no tak! Mydło! Sięgnęłam do kosmetyczki i wyciągnęłam z niej mój pomarańczowy płyn do kąpieli. Gdy juz weszłam do wanny praktycznie nie mogłam z niej wyjść. Jeszcze nigdy nie było mi tak dobrze. Cały czas rozmyślałam nad Louisem i jego marzeniami. W końcu postanowiłam. Zostanę piosenkarką. Zawsze byłam mocno związana z muzyką. Ale nigdy nie próbowałam nawet o tym marzyć. Louis mi pomógł. Z tego co wiem to chce iść do X Factora. Ewentualnie pójdę z nim. A może jednak nie? Nie.. Lepiej nie. Ale zostanę dziennikarką. Moje rozmyślenia przerwało pukanie drzwi

-TI! Żyjesz tam jeszcze? Zapytał dość znajomy mi głos

-Tak! A kto mówi?

-Nieznajomy numer!

-Aaa! Już wychodzę!

-Mogę wejść?

-Niee!

Krzyknęłam a ten się zaśmiał. Postanowiłam wyjść z wanny i się ubrać. Gdy już się wykrzebałam z wanny wzięłam ręcznik, Przetarłam się i założyłam dres. Odłożyłam kosmetyczkę do szafki w łazience i wyszłam. O dziwo Louisa nie było już przy drzwiach. Pomyślałam że go nie ma. Podeszłam do drzwi od swojego pokoju. Nacisnęłam na klamkę i weszłam. Myliłam się. Louis siedzi na moim łóżku gapiąc się w podłogę. 

Chłopak popatrzył na mnie i powiedział

-Cześć

-Cześć! "Ale kto mówi?"

-Haha! Nieznajomy

-Już chyba znajomy. Powiedziałam pokazując chłopakowi jego numer telefonu. 

-Jeszcze tylko zdjęcie.

-O nie!

-No przecież chcesz być gwiazdą! Będą Ci codziennie robili zdjęcia!

-No w sumie racja! 

-Więc uśmiech!

......

-Już?

-Tak! Jakoś 5 minut temu!

-To co tam tak robisz?

-A nic! Twittera Twojego przeglądam.

-Że co? Skąd masz mojego Twittera?

-Twój kolega Stan napisał do mnie na Facebook. Powiedział mi że od Ciebie dowiedział się jak mam na imię i nazwisko. I gdzie mieszkam. Wiesz.. Takie ciekawostki na mój temat

-Ohh.. Stan!

-A nie.. Spoko! Kiedyś będziesz sławny. Mam nadzieję że o mnie opowiesz!

-No a jak? Haha

Tak rozmawialiśmy do 00:00. Louis popatrzył na zegarek i powiedział że musi już iść. Ja odprowadziłam go do wyjścia. Wróciłam do swojego pokoju, pogasiłam światła i myślałam o naszej wschodzącej gwieździe. Louisie oczywiście. Nigdy nie lubiłam facetów. Uważałam że są zwykłymi chamami którym zależy tylko na bzykaniu. Ale tu się pomyliłam. Ale kogo ja tu oszukuję? Louis-Człowiek z wielkimi marzeniami. Ja-Dziewczyna tylko z marzeniami, która musi wzorować się na innych. Tak już jest. Nie chciało mi się o tym myśleć. Z niecierpliwością czekałam aż zasnę a potem znów się obudzę aby spotkać Louisa. Przewracałam się z boku na bok. Ale nie mogłam zasnąć. W końcu się udało.